Indrukwekkend en mooi!!!

Allerkleinste kinderhandje - Dit moet je echt eens bekijken, maar lees eerst het korte verslag ....

Lees dit a.u.b. eerst vóór de foto te bekijken, het is zéker de moeite waard. Nog nooit gezien!

Als een krant deze foto niet gepubliceerd zou hebben, was hij je nooit onder ogen gekomen.
Dit is de foto van een ongeboren baby in de 21ste week. Samuel Alexander Armas, die geopereerd werd door de chirurg Joseph Bruner.
Bij de baby was een open ruggetje geconstateerd, maar zou een operatie buiten de baarmoeder nooit overleven.
Zijn moeder, Julie Armas is een kraamverpleegkundige had gehoord van de opzienbare prestaties van dr. Bruner. In het UMC in Nashville voert hij operaties uit op baby's in de baarmoeder. Gedurende deze operatie haalt hij de baarmoeder met een keizersnee uit de buik en maakt een kleine snede om de baby te kunnen opereren.
Toen hij de operatie beëindigde, kwam het kleine, maar volmaakte handje van de kleine uit de incisie en greep de vinger van de chirurg stevig vast.
Dit was het meest emotionele moment in het leven van dr. Bruner, hij was voor even niet in staat om zich te verroeren.

De fotograaf heeft deze gebeurtenis perfect op de gevoelige plaat kunnen vastleggen en de krant noemde het 'de hand van Hoop' als het ware een bedankje voor het redden van zijn jonge leventje.
Zijn moeder kan de foto niet met droge ogen aanschouwen en zegt: een zwangerschap is geen kwestie van gehandicapt of ziek, maar het gaat om een mens.
Samuel kwam perfect gezond ter wereld, de operatie slaagde voor 100%.
Bekijk nu de foto, is het niet ongelooflijk!
Stuur hem verder, dit moet wereldkundig

De vrouwen van Himbastam



De vrouwen van Himbastam in Namibië zijn een opvallende verschijning. Fotograaf Yvonne van Loon-Jansen bezocht samen met een gids het dorp Opuwo in het noorden. "Bijzonder aan deze stam is dat de vrouwen zich nooit wassen maar hun huid en haar insmeren met een mengeling van oker en vet. Ze 'parfumeren' zich met rook." Zo beschermen de vrouwen zich tegen de zon en krijgen ze hun typische rode huidskleur.

De status van de vrouwen lees je af aan de haardracht. Kleine meisjes dragen het haar in 2 vlechten die van voor naar achteren lopen. Zodra de vrouwen in de ogen van de stam volwassen zijn, dragen ze meerdere gewone vlechten. Deze vlechten smeren ze in met hetzelfde recept van geitenvet en rode oker. Daarbovenop komt uiteindelijk nog een kroontje van geitenvel. Deze kroon geeft aan dat de vrouw in kwestie getrouwd is.

Overigens betekent dat als man niet dat je achter elke vrouw met normale vlechten zonder kroon aan kunt gaan. Al bij de geboorte bepalen de ouders wie later met het meisje zal trouwen.

Daar is na ruim 40 jaar bemande ruimtevaart nog steeds geen internationale definitie voor. Het Amerikaanse lucht- en ruimtevaartinstituut NASA hanteert een grens van 80 kilometer boven het aardoppervlak. Volgens deze standaard mogen de acht piloten van de experimentele X-15 raketvliegtuigen in de jaren 60 zichzelf ook astronaut noemen. Die titel zal niet overal erkend worden.

Zo hebben Australische advocaten de ruimtegrens enige jaren geleden als eerste juridisch vastgesteld op 100 kilometer. Wellicht dat die grens in de toekomst verder opgerekt wordt. Sommige ruimtevaartingenieurs kiezen namelijk voor een grens van 120 kilometer boven het aardoppervlak. Dit is het punt waarbij voor terugkerende ruimtevaartuigen de wrijvingswarmte van atmosferische deeltjes waarneembaar is. Maar de winnende definitie kan nog hoger uitvallen: sporen van de gassen die wij op aarde in- en uitademen zijn zelfs nog op 160 kilometer boven het aardoppervlak te vinden.

Kallie kon haar opwinding nauwelijks bedwingen. Nancy bevestigde een lichtgevende stok aan de halsband van de hond om haar goed zichtbaar te maken en riep toen: "Zoek, Kallie, zoek!"
Kallie rende de woestijn in, met lange sprongen de niesquitebomen en cactussen ontwijkend, haar neus in de lucht. In het koele, maanheschenen zand was iets van Derreks geur blijven hangen.
Ze gaat goed," zei Nancy tegen Jackie. Toen ze de plek hadden bereikt waar de luier was gevonden, scheerde een helikopter van de reddingsdienst zo laag over hen heen dat Nancy ervan overtuigd is dat ze hem had kunnen aanraken. Kallie verstarde, haar ogen werden glazig van angst.
"Zoek, Kallie, zoek," beval Nancy. De herder bleef staan, haar zelfvertrouwen was geschokt.
"Vooruit, Kallie," zei Nancy met nadruk-
zaam begon Kallie opnieuw het spoor te volgen.
Met ieder uur dat verstreek nam de hoop Derrek nog levend te vinden af. Nancy stelde zich de peuter voor, dwalend door het duister, struikelend, roepend om zijn moeder. Ze haalde Dcrrcks sokje uit haar rugzak en hield dat onder Kallies neus. "Ruik, Kallie. Is dit Derrek?" De hond keek haar aan alsof ze wilde zeggen: "Ik doe mijn best." Ze streelde het dier over de vacht. Als Kallie het idee kreeg dat de bazin aan haar twijfelde, was het helemaal gedaan met het zelfvertrouwen van de hond.
Terwijl de temperatuur daalde tot onder de 15 graden keerden de drie uitgeput terug naar het kamp. Om 1 uur 's nachts werd Jackie naar huis gestuurd om te slapen. Indien nodig zou ze de volgende morgen terugkomen.
Dinsdagochtend werden Nancy en Kallie om 5 uur wakker en hervatten de zoekactie. Gieren cirkelden in de verte en Nancy was bang dat ze te laat zouden komen. Plotseling begon Kallie te janken van de pijn. Er waren cactusstekels in haar zoolkussentjes gedrongen. "Liggen," commandeerde Nancy. Ze haalde een pincet uit haar rugzak en verwijderde wel tien cactusstekels. Kahlies poot werd meteen dik. "Ik verzet geen stap meer," leek ze te zeggen. ¨Aan het werk Kallie," beval Nancy.Langzaam kwam de hond overeind,kennelijk alleen om haar bazin een plezzier te doen.
Tegen het eind van de morgen kon Kallie nauwelijks verder in de hitte, en ook Nancy was aan het eind van krachten. De twee keerden terug naar de commandopost om uit te rusten.

Een zwakke kreet.

Tegen het vallen van de avond hervatten Nancy en Kallie hun werk, nu vergezeld van Jackie.
Het tijdstip waarop ze Derrek hadden moeten vinden was inmiddels verstreken. Evenals de andere ,vrywilligers wisten de vrouwen dat Derrek na 75 uur in de woestijn waarschijnlijk niet meer in leven zou zijn, maar ze weigerden de hoop op te geven.
Tegen kwart voor tien die avond leek Kallie een geur op te vangen in stille lucht, en rende een heuvel op . Weer jankte ze van de pijn. Ze was in aanraking gekomen met een schijfcactus, die stekels had achtergelaten in haar poten en buik. Nancy verwijderde de stekels die ze kon zien, maar enkele minuten later was het opnieuw raak.
Moe en met pijnlijk gezwollen poten zwoegde Kallie verder. Hoe lang ze dit nog volhouden? vroeg Nancy zich af.
Toen gebeurde er iets merkwaardigs.Als door een onzichtbare kracht
gedreven hief Kallie de kop en begon opeens verwoed een spoor te volgen. Ze leidde de vrouwen naar de voet van een berg op ongeveer 5 kilometer van het kamp, en daar hoorden ze een
zwakke kreet - en nog een.
"Zoek Derrek!" riep Nancy. Maar de hond, die al vooruit was gerend, hield stil bij een boom en stond voor.
"Heb je iets gevonden, Kallie?" Nancy scheen met een zaklantaarn in de takken van de boom. Niets. Ze richtte de lichtbundel naar links. Was dat alleen een tak? Of een been? Ja! In de wirwar van struiketakken lichtte een krans van goudblond haar op. Het kleine lijfje was zo vuil dat het een leek met de aarde.
Derrek lag met dichte ogen, alleen gekleed in een T-shirt en een sandaal aan. Zijn voorhoofdje zat vol striemen en bloed, zijn hele lijfje zat onder de schrammen. Nancy legde voorzichtig een hand op zijn armpje. Hij reageerde niet.
Ze schrok. Waren ze toch te laat gekomen? Ze boog zich voorover en streelde zijn voorhoofd, waarop het kind haar aankeek met de mooiste blauwe ogen die ze ooit had gezien. Jackie, die over Nancy's schouder meekeek, moest haar tranen bedwingen.
Nancy tilde Derrek op en drukte hem tegen zich aan. Beseffend dat hij ernstig was uitgedroogd, gaf ze hem een paar slokjes water uit haar veldfles. Als hij te snel te veel binnenkreeg, zou hij een hersenbeschadiging kunnen oplopen, dacht ze.
Een paar meter verderop stond Kallie, uitbundig kwispelend. "Heb ik dat goed gedaan?" leek ze te vragen. Nancy klopte de herder op de rug en gaf haar ook wat te drinken.
Derrek was inmiddels nauwelijks meer bij bewustzijn. Nancy probeerde radiocontact op te nemen met de basis, maar kreeg geen antwoord. "Niet doodgaan, alsjeblieft!" riep ze, neerkijkend op de diepliggende ogen van de jongen.
Derrek om beurten dragend haastten de twee vrouwen zich terug naar de bewoonde wereld. Om half elf kreeg Nancy eindelijk contact met de basis. "Hij is gevonden. Hij leeft nog," meldde ze met trillende stem. Minuten later landde een helikopter naast hen in het zand.
De redding was geen moment te vroeg gekomen. "Het is ongelooflijk dat het kind nog in leven was," zei dokter David Tellez van het Kinderziekenhuis in Phoenix. "Veel langer had hij het niet volgehouden"
Kallie de reddingshond kon zelf nauwelijks meer op haar poten staan.
Een dierenarts in Salt Lake City verwijderde de resterende cactusstekels, zette haar in een voetbad om de gezwollen zoolkussentjes te weken en gaf haar antibiotica.
ONGEVEER EEN JAAR na de reddingsactie gingen Nancy en Kallie op bezoek bij de familie Clay. Derrek liep met stralende ogen op de herder af en sloeg zijn armpjes om de hond heen. Al gauw stoeiden de twee in de bak van Nancy's open vrachtwagen.
Nancy zal het moment van Derreks redding nooit vergeten - noch het moedige optreden van Kallie. "Ik betwijfelde destijds of ze wel het temperament had voor een goede speurhond," zei ze. "Nu weet ik dat ze het kan. Zonder haar hadden we Derrek nooit gevonden.